و شکستم ، و دویدم ، و فتادم
درها به طنین های تو وا کردم.
دربارهء من: درها به طنین های تو وا کردم. هر تکه نگاهم را جایی افکندم،پر کردم هستی ز نگاه. بر لب مردابی،پاره ی لبخند تو بر روی لجن دیدم،رفتم به نماز. در بن خاری،یاد تو پنهان بود،برچیدم ،پاشیدم به جهان. ،بر سیم درختان زدم آهنگ ز خو د روییدن و به خود گستردن. و شیاریدم شب یکدست نیایش،افشاندم دانه ی راز. وشکستم آویز فریب. و دویدم تا هیچ. و دویدم تا چهره ی مرگ،تا هسته ی هوش. و فتادم بر صخره ی درد. از شبنم دیدار تو تر شد انگشتم،لرزیدم. وزشی میرفت از دامنه ای،گامی همره او رفتم. ته تاریکی،تکه ی خورشیدی دیدم،خوردم،و ز خود رفتم؛و رها بودم. سهراب سپهری
پروفایل مرمر
ایمیل مدیر وبلاگ
» مرمر
+ آخرش
به آخرش فکر نکن
بذار عشق خودش
حرف آخرو بزنه
نویسنده : مرمر ; ساعت ۱۱:٢٩ ب.ظ ; ۱۳۸٩/۸/۸
تگ ها:
نظرات ()
آدمیان ،
دانه های آشتی را
برای کدام پرنده می پاشند
ان گاه که صلح مرده است؟!
و چگونه آفتاب میخواهند
که ابرها کینه توزند و سوگوار...!
چرا در دلهایمان
و نگاه هایمان
طعمه ای
برای شکار دلی
نگذاریم؟
...ادامه مطلب
نویسنده : مرمر ; ساعت ٧:٥٥ ق.ظ ; ۱۳۸٦/۱٢/٢٤
تگ ها:
+ hearth
برای زیستن دو قلب لازم است :قلبی که دوست بدارد ، قلبی که دوستش بدارندقلبی که هدیه کند ، قلبی که بپذیردقلبی که بپرسد ، قلبی که جواب بگوید
قلبی برای من ، قلبی برای انسانی که من میخواهم.
نویسنده : مرمر ; ساعت ٢:۳٦ ق.ظ ; ۱۳۸٦/۱٢/٥
تگ ها: